Ξερεις, μπορω να με φανταστω μετα από χρονια, να μην εχω δεθει με τιποτα άλλο, να μην εχω κρατησει τιποτα για τον εαυτο μου και να απορριπτω ολες τις πιθανες ζωες.. εκτως από μια… Αυτή στην οποια θα εισαι μαζι μου. Αυτή στην ο οποια ο χρονος θα μας χωραει και τους δυο μαζι.. και εμενα ολοκληρη. Δεν εχει σημασια για ποσο.. για οσο μου επιτρεποταν. Κι ας ηταν μια στιγμη.. αλλωστε αυτό που μετραει λενε στη ζωη, δεν ειναι τα χρονια.. αλλα η ζωη μεσα σ’αυτά. Ξερεις που είναι το λαθος μου ;
Στ’οτι πλεον ειμαι σιγουρη πως μεσα μου παντα θα περιμενω αυτή τη ζωη.. ακομη κι αν τα πραγματα δεν γινουν όπως μπορω και φανταζομαι.. Ακομη κι αν δεν απορριψω τιποτα.. Αυτή τη συγκεκριμενη ζωη, ασυνειδητα παντα θα την περιμενω. Και δεν το φανταζομαι απλα.. μπορω να σου ορκιστω κιολας πως ηδη συμβαινει. Αυτό, όμως, ισως και να μην είναι λαθος τελικα.. αφου λενε πως χιλιες φορες να πονεσεις και να παλεψεις για ένα ονειρο που ειχες το θαρρος να ζησεις.. παρα για ένα που το αφησες να χαθει. Πραγματικα δεν ξερω τι εκανα, αν το εζησα, αν το αφησα. Ξερω καλα όμως πως κατι δικο σου μεσα μου δεν θα το αφησω ποτε να χαθει.. και πως όταν ειχα ερθει να σε δω, τη στιγμη που ετρεξα να σε προλαβω, όταν αρνηθηκα να φυγω ετσι, ενιωσα για πρωτη φορα ελεθευρη. Πιο ελευθερη από ποτε. Σ’ευχαριστω γι’αυτό το συναισθημα.
Παλι με βρισκω να γραφω τα δικα μου.. και δεν εχω σκοπο να σου απολογηθω γι’αυτό. Είναι μοναχα μια φαση, θα περασει σωστα ; Είναι η πρωτη φορα, είναι οσα δεν εχω ζησει.. Κι αν δεν είναι ; Το ότι σε αγαπησα τοσο δεν εχει να κανει με τιποτα απ’όλα αυτά.. ακομη κι αν βοηθησαν. Εχεις σκεφτει ποτε πως είναι να μην εχεις ιδεα αν ο ανθρωπος για τον οποιο τα αισθανεσαι όλα αυτά, αναπνεει ; Αναπνεει.. απλα αυτό. Το πιο απλο.. Να μην εχεις την παραμικρη ιδεα που ξυπναει και που ζει..
Δεν ξερω.. ισως και να το εχεις σκεφτει. Και αυτό είναι κατι ακομη που με πληγωνει. Το ότι δεν ξερω..
Μερικες φορες ενώ περνουν οι μερες, λεω στον εαυτο μου πως μπορει να εισαι καπου κοντα, μπορει να εισαι στην ιδια πολη.. να περπαταμε τον ιδιο δρομο.. και απλα να μην το ξερω.. Όμως μπορει να συμβαινει.. και πιστεψε το ή όχι, είναι ευτυχια να γευομαι την αισθηση της απουσιας σου και κάθε πιθανοτητας του να εισαι κοντα μου. Είναι, γιατι μου θυμιζει πως αξιζε να βρω έναν ανθρωπο που θα μου τα γνωρισει όλα αυτά. Που θα με κανει να εκτιμισω περισσοτερο από ποτε καποια πραγματα γυρω μου.
Εχεις μια ζωη μπροστα σου.. θελω να την περνας οσο πιο υπεροχα μπορεις, μερα με τη μερα.. Οσο για μενα καλα ειμαι..απλα λειπεις.. Παντα. Και ο,τι μπορει να σημαινει αυτό.. Όμως ειμαι καλα.. Αλλωστε μην ξεχνας, υπαρχουν και πληγες που σε πονουν γλυκα.. μπορει να μην παυουν να είναι πληγες, όμως σου θυμιζουν καποιο ξεχωριστο κομματι της ζωης σου.. Συνηθιζω, να ζω ετσι..
Τρεις μηνες και μου φαινονται σαν χθες.. Μολις χθες το βραδυ. Το μονο πραγμα που ειχα τελικα μαζι μου ηταν η λαχταρα μου να σε δω και ελπιδα πως θα μου χαρισεις ένα χαμογελο.. Μονο με αυτά ηρθα.. και καθως γυρνουσα τα πηρα παλι μαζι μου.
Συγχωρεσε με για τον τροπο που εκφραζομαι μερικες φορες.. όπως τωρα τελευταια..
Παρασυρομαι..
Το μονο που καταφερνω είναι να νιωθω ντροπη για τα ιδια μου τα συναισθηματα.. Και ντροπη γιατι δεν θα ειμαι ποτε ικανη να ελεγξω το ποσο σε χρειαζομαι..
Θα μπορουσα να συνεχισω, να σου γραφω για το πώς σε σκεφτομαι κάθε μερα και το πώς στιγματιζει κάθε μου λεπτο μια αναμνηση σου.. Για την ομορφια σου και για το πώς παντα βρισκω μια αρχη να της δωσω.. όμως τελος ποτε.
Δεν θα το κανω όμως γιατι αυτά τα λογια καταλαβαινω πως από εδώ απλα διαβαζονται.. τα προσπερνας.. ιδιως όταν εχουν γινει τοσο δεδομενα, χιλιοειπομενα..
Εγω εχω αναγκη μοναχα να ακουστουν.. και αν αυτό δεν γινεται, καλυτερα να μην γραψω ουτε λεξη. Δεν θελω να σε κανω να νιωσεις ξεχωριστος με οσα σου λεω, θελω απλα να σου θυμισω πως εισαι. Εστω και για μενα. Και στιχηματιζω σε ότι θες, πως δεν εισαι μοναχα για μενα.. ειμαι σιγουρη βασικα. Οσο σιγουρη ειμαι επισης πως εχεις τον τροπο σου…
Λοιπον προς το παρον, δεν θελω να σε χασω.. . Αυτή τη φορα όμως νιωθω πως σε χανω σιγα σιγα στ’αληθεια και σου εχω πει τι μπορει να σημαινει αυτό για μενα. Οποτε θα πω απλα φτανει, πραγματικα δεν αντεχω να καθομαι απλα εδώ και να το παρακολουθω να συμβαινει. Σε αφηνω εδώ λοιπον. Καλυτερα εδώ παρα πιο περα, όταν θα εχεις χαθει αρκετα για να γυρισεις. Καποια στιγμη θα επιστρεψω παλι να μαθω τι κανεις, πως περνας. Δεν θα σε ταλαιπωρησω άλλο. Μεχρι τοτε αφου δεν μπορω να σε δω θα κλεισω τα ματια και θα κανω αυτό που εχω μαθει να κανω καλυτερα εδώ και πολύ πολύ καιρο, να σε αγαπαω και να φυλαω κάθε σκεψη μου για σενα, μεσα μου. Αλλωστε αν με ρωτουσε κανεις πως περναω το χρονο μου μακρια σου, θα ελεγα πως το μονο που κανω είναι να περιμενω να φανεις. Και ξερω πως μια μερα θα το κανεις. Ισως επειδη δεν θελησα τιποτα σε ολοκληρη τη ζωη μου, παραμονο να σε ξαναδω.. Το βλεμμα και το χαμογελο σου να παιζουν ξανα στα δικα μου ματια και γω απλα να χανομαι ολο και πιο πολύ στην ευτυχια. Παντα θα εισαι μαζι μου, ξερεις.. στο δικο μου το μυαλο.. και θα σ’ αγαπαω.. Σου το ορκιζομαι
Να περνας υπεροχα ψυχη μου και δεν πειραζει τιποτα πια. Αρκει να μη σε χασω κι ο,τι φοβαμαι να μη συμβει. Όλα τα αλλα που εχω φυλαξει από εσενα, εδώ θα είναι και θα τα θυμαμαι παντα.. με ένα κομπο στο λαιμο, μα με μια αγαπη που μπορει ακομη να τα διωξει όλα αυτά μακρια..
