Ξέχασες.

Με ξέχασες.. μας ξέχασες.. Γιατί ;

Μου λείπεις.. και αυτό με σκοτώνει, με πληγώνει, με κάνει κάθε μέρα χάλια. Με κάνει χάλια το να ξέρω πως ακόμη κι αν εξαφανιζόμουν αυτή τη στιγμή, δεν θα με αναζητούσες ποτέ..

Μου λείπει το πως μου έδειχνες που και που πως μ'αγαπούσες, το πως με είχες ανάγκη στην καθημερινότητα σου.. Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό..

Είχα συνηθίσει να είμαι ευτυχισμένη κοντά σου..

Ξέρεις ότι σε έχω αγαπήσει περισσότερο απ'οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου, πιο πολύ απ'οτιδήποτε σου περνάει από το μυαλό... Είσαι η αδυναμία μου, η συμπάθεια μου.. Τα πάντα για μένα.. Γιατί με έχεις κάνει πιο ευτυχισμένη απ'όσο θα μπορούσε να με κάνει κανείς άλλος.. Και είσαι ο μόνος άνθρωπος που με συμπληρώνει έτσι..Νιώθω πως τον τελευταίο καιρό έχω χάσει το άλλο μου μισό..

Και πραγματικά συγνώμη, συγχώρεσε με που ποτέ δεν στα έδειξα όλα αυτά όπως έπρεπε. Συγνώμη που δεν στα έδειξα όπως σου άξιζε και σε άφηνα να πιστεύεις άλλα.. 

Δεν έπρεπε αλλά φοβόμουν..